• Stijn Engelen

Preview 'Tour du Malaise #3'

Ik ben een wielrenner. In Nederland ben ik een wegpiraat, een snelheidsduivel die elke automobilist de weg afsnijdt, een debiel die elke weggebruiker om zich heen in gevaar brengt. In Frankrijk ben ik een monument, een prachtig natuurverschijnsel dat zich over het asfalt beweegt, een ridder in volle wapenuitrusting. Wat houd ik toch van La France!

 

Net voor de top rijd ik door een klein dorpje. Rechts van me zie ik een oud mannetje voorovergebogen zitten op een bankje, beide armen leunend op een wandelstok. Hij kijkt me indringend aan. Ik begroet hem keurig in mijn vloeibare Frans: ''Bejoer!'' Geen reactie. Ik vraag me af wat er in dat oude koppie speelt. Zou hij in de gaten hebben dat Bob met een abnormaal tempo omhoog rijdt? Zou hij zien dat Luuk té hard probeert om Bob te volgen? Zou hij aan Rubens beentjes kunnen afleiden dat hij sub 15 loopt op een 5 kilometer? Zou hij het Spaanse gevloek van Diego kunnen verstaan? Zou hij doorhebben dat ik de enige ben in de Tour du Malaise die met een tripel rijdt? Misschien is hij ooit wel een profwielrenner geweest. Misschien heeft hij ooit nog met Jacques Anquetil en Eddy Merckx gekoerst. Misschien ook niet. Misschien vindt hij het wel verschrikkelijk dat er vijf luidruchtige wielertoeristen door zijn dorpje rijden. Allerlei vragen waar ik geen antwoord op heb. Ik verlang ook geen antwoorden. Slechts nadenken is al mooi genoeg.

 

Zijn benen voelden sterk. Zijn vorm was belachelijk. Zijn zelfvertrouwen ongeëvenaard. Zijn haar zat goed. Zijn baard nog beter. Hij had een nieuw huis. Een nieuwe baan. Een nieuwe fiets. Hij stond scherper dan ooit. Had een VO2max waar een Garmin bang van wordt. Werkelijk alles zat mee in het leven van Luuk afgelopen jaar. Meer dan een formaliteit zouden de Alpencols niet worden. Op papier was het natuurlijk al lang beslist. Zoals de laatste etappe naar de Champs-élysées. Meer voor de bühne dan voor het 'echie'. Hij wist het zelf ook. Iedereen wist het. Dit wordt het jaar van Luuk. Zijn benen waren bruiner dan Greg van Avermaet. Een longinhoud van standje Bernal en een punch waar Pogacar zwetend van wakker zou worden. Wat kon er nog mis gaan?

Hij vergat alleen een ding. Fietsen is meer dan alleen hard trappen. In de bergen is het mentale aspect minstens zo belangrijk. Iets waar de 28-jarige alleskunner geen rekening mee had gehouden. Eerst het bordje van de ander leeg eten voordat je aan je eigen bordje begint. Maar Luuk kwam niet eens toe aan de overheerlijke Spaanse paella waar beul Bob al van aan het smikkelen was. Luuk at zijn eigen bord op. En dat op dag 1. Hap. Slik. Weg. Weg dromen van een glorieuze overwinning. 


Misschien volgend jaar. 


Als Luuk zin heeft.